Jak przygotować nadruk na koszulkę — poradnik krok po kroku

Dobry nadruk na koszulce zaczyna się od dobrego pliku. Możesz mieć świetny pomysł na grafikę, ale jeśli prześlesz ją w rozdzielczości 72 dpi, z białym tłem zamiast przezroczystości albo w rozmiarze znaczka pocztowego — efekt na bawełnie Cię rozczaruje. W tym poradniku przechodzimy krok po kroku przez cały proces przygotowania pliku do druku DTG: od rozdzielczości i formatu, przez kolory, po pole nadruku i podgląd 3D w konfiguratorze. Po lekturze będziesz wiedzieć dokładnie, jak przygotować grafikę, która na koszulce wygląda tak samo dobrze jak na ekranie. A jeśli zastanawiasz się, czy DTG to w ogóle dobra technologia dla Twojego projektu, zajrzyj do porównania DTG vs sitodruk.

Krok 1: Rozdzielczość — 300 dpi w skali 1:1

Najczęstsza przyczyna rozmytych nadruków to za niska rozdzielczość pliku. Standard w druku DTG to 300 dpi (punktów na cal) w docelowym rozmiarze nadruku. Co to znaczy w praktyce? Jeśli chcesz nadruk na całe pole A4 (21×29 cm), Twój plik powinien mieć co najmniej 2480×3425 pikseli. Grafika ściągnięta z internetu w rozmiarze 800×600 px po powiększeniu do formatu A4 będzie miała efektywnie około 70 dpi — na koszulce zobaczysz piksele i rozmyte krawędzie.

Jak sprawdzić rozdzielczość swojego pliku? W Photoshopie: Obraz → Rozmiar obrazu — zobaczysz wymiary w pikselach i dpi. W darmowym GIMP-ie: Obraz → Rozmiar wydruku. Możesz też policzyć samodzielnie: szerokość w pikselach podzielona przez szerokość nadruku w calach (1 cal = 2,54 cm) daje efektywne dpi. Ważne: nie da się „dorobić” rozdzielczości przez sztuczne powiększenie pliku w edytorze — program tylko rozmywa istniejące piksele. Jeśli masz logo w wektorze (AI, SVG, EPS), wyeksportuj je do PNG w wysokiej rozdzielczości — wektor można skalować bez strat.

Krok 2: Format pliku — PNG z przezroczystym tłem

Do druku DTG na koszulce najlepszym formatem jest PNG z kanałem alfa, czyli z przezroczystym tłem. Dlaczego to takie ważne? Drukarka DTG nadrukowuje dokładnie to, co jest w pliku. Jeśli Twoja grafika ma białe tło (typowy JPG), na koszulce zostanie nadrukowany biały prostokąt z grafiką w środku — zamiast samej grafiki. Na białej koszulce różnica bywa subtelna, ale nadrukowany biały prostokąt ma inną fakturę niż tkanina i jest wyraźnie widoczny pod światło i w dotyku.

Jak usunąć tło? W Photoshopie użyj narzędzia Zaznaczanie obiektu lub Usuń tło, a następnie zapisz jako PNG-24. W GIMP-ie: dodaj kanał alfa (Warstwa → Przezroczystość → Dodaj kanał alfa), zaznacz tło różdżką i usuń. Istnieją też darmowe narzędzia online do usuwania tła — działają dobrze przy wyraźnych konturach, ale przy włosach, cieniach i półprzezroczystych elementach warto wynik skontrolować w powiększeniu. Format JPG odpada również dlatego, że stosuje kompresję stratną — wokół ostrych krawędzi (tekst, logo) pojawiają się artefakty, które drukarka wiernie odwzoruje na tkaninie.

Krok 3: Kolory — sRGB lub CMYK, bez kanałów dodatkowych

W druku DTG plik możesz przygotować w przestrzeni sRGB lub CMYK — maszyna i tak konwertuje kolory do własnego profilu przed nadrukiem. Najbezpieczniejszy wybór to sRGB: to domyślna przestrzeń większości edytorów graficznych i ekranów, więc to, co widzisz na monitorze, jest najbliższe temu, co zobaczy operator. Jeśli pracujesz w programach DTP i masz plik w CMYK — też zadziała. Czego unikać? Egzotycznych przestrzeni (Adobe RGB, ProPhoto RGB) bez osadzonego profilu oraz kolorów spotowych (Pantone) — w DTG nie ma osobnych farb spotowych, więc zostaną przeliczone automatycznie, czasem z zaskakującym wynikiem.

Pamiętaj o ogólnej zasadzie znanej z każdego druku: ekran świeci, tkanina odbija światło. Bardzo jaskrawe, neonowe kolory RGB na bawełnie będą o ton spokojniejsze. Bardzo ciemne przejścia tonalne (np. grafika utrzymana w odcieniach grafitu na czarnym tle gradientu) mogą się zlewać. Jeśli kolory są krytyczne — np. firmowy odcień z księgi znaku — warto najpierw zamówić jedną sztukę próbną. Przy druku od 1 sztuki to tani sposób na weryfikację: koszulka próbna kosztuje 39 zł i dociera w 3 dni robocze.

Krok 4: Pole nadruku — maksymalnie A4 (21×29 cm) na przodzie

Standardowe pole nadruku DTG na naszych koszulkach to format zbliżony do A4: 21×29 cm na przodzie koszulki. To dużo — wystarczy na pełnowymiarową grafikę „na całą pierś”. Nie musisz jednak wykorzystywać całego pola. Małe logo na lewej piersi (8–10 cm szerokości), poziomy napis pod dekoltem czy pionowa grafika wzdłuż boku — wszystko mieści się w tym samym polu, a o pozycji decydujesz w konfiguratorze. Druk wykonujemy w trybie 4/0, czyli pełny kolor na przodzie — tył pozostaje czysty.

• Grafika na całą pierś: wykorzystaj pełne pole 21×29 cm, ale zostaw 1–2 cm „oddechu” od krawędzi pola — nadruk pod samą szyją wygląda ciasno
• Logo na piersi: 8–10 cm szerokości to klasyka — większe logo na małej koszulce (S) optycznie dominuje
• Napis poziomy: maksymalnie 21 cm szerokości; pamiętaj, że na rozmiarze S i XXL ta sama szerokość wygląda inaczej względem sylwetki
• Cienkie linie i mały tekst: minimum 1,5–2 pkt grubości linii i 8 pkt tekstu — bawełna ma fakturę i bardzo drobne detale się w niej „rozpływają”

Krok 5: Podgląd 2D i 3D w konfiguratorze

Po przygotowaniu pliku wgraj go do konfiguratora na stronie produktu. Zobaczysz podgląd nadruku w 2D — płaski widok przodu koszulki z naniesioną grafiką w skali — oraz podgląd 3D, w którym możesz obrócić koszulkę i ocenić, jak nadruk układa się na sylwetce. To najlepszy moment na korekty: sprawdź, czy grafika nie jest za wysoko lub za nisko, czy proporcje względem koszulki są takie, jak sobie wyobrażasz, i czy nic nie zostało przycięte na granicy pola nadruku. Finalny plik produkcyjny wgrywasz w kroku zamówienia — to on trafia na maszynę, więc upewnij się, że wgrywasz wersję ostateczną, w pełnej rozdzielczości.

Typowe błędy — i jak ich uniknąć

Po setkach zrealizowanych zamówień widzimy, że te same błędy wracają regularnie. Dobra wiadomość: każdy z nich łatwo wyeliminować przed wysłaniem pliku. Oto lista kontrolna, którą warto przejść przed kliknięciem „Zamów” — zajmie Ci to dwie minuty, a oszczędzi rozczarowania przy odbiorze paczki.

Osobna kategoria błędów to pomyłki organizacyjne, nie graficzne. Najczęstsza: wgranie roboczej wersji pliku zamiast finalnej — wersji z literówką w haśle, ze starym logo albo z warstwą pomocniczą, która miała zostać ukryta. Przed wgraniem pliku produkcyjnego w kroku zamówienia otwórz go raz jeszcze i przeczytaj każdy napis na głos; literówka na dwudziestu koszulkach eventowych boli bardziej niż na jednej. Druga pomyłka: projektowanie grafiki pod ciemną koszulkę, podczas gdy nasze koszulki są białe — jasnożółty napis, który świetnie wyglądał na czarnym tle projektu, na białej bawełnie będzie ledwo widoczny.

Po druku: jak dbać o koszulkę z nadrukiem DTG

Nadruk DTG na bawełnie 100% (180 g/m²) jest trwały, ale jego żywotność zależy od pielęgnacji. Pierz koszulkę na lewej stronie, w temperaturze do 30–40°C — wyższe temperatury i tarcie o bęben pralki przyspieszają blaknięcie. Unikaj suszenia w suszarce bębnowej na wysokiej temperaturze i prasowania bezpośrednio po nadruku (jeśli musisz — prasuj na lewej stronie). Przy takiej pielęgnacji nadruk zniesie dziesiątki prań bez wyraźnej utraty koloru. Te same zasady projektowe — rozdzielczość, przezroczystość, skala — obowiązują zresztą przy innych tekstyliach; jeśli planujesz spójny zestaw gadżetów, zobacz poradnik jak zaprojektować nadruk na torbę.